Weer thuis… verdrietig

Leave a comment

Onze Beau’tje….. waar zal ik beginnen?

Hij is zes jaar en sinds 1 september niet meer bij ons thuis maar woont in een geweldige instelling voor dove kinderen met gedragsproblematiek.. het gaat goed met hem, hij krijgt de duidelijkheid en structuur die hij nodig heeft om goed op school te kunnen functioneren..
Voor de grote vakantie ging nog elke dag mijn telefoon om 15:15, dan belde de juf om één of meerdere incidenten in de klas te melden te melden. De zorg voor onze Beau was zo groot dat steeds meer mensen het niet meer aankonden en zich ziek gingen melden. Beroepsopvoeders konden het dus niet meer aan met hem…
Dus Beau is naar een andere locatie gegaan en heeft dus nu ook een andere leerstroom.
Nu was gisteren de eerste keer na een hele lange tijd dat er weer iets is gebeurd.
Beau was aan het steppen tijdens de pauze en legde voor een moment even de step weg en ging even in het huisje op het schoolplein. Een ander kindje (meisje) dacht dat de step vrij was en pakt hem. Waarop Beau in 0,03 seconden van fase één (ontspannen en bereikbaar) naar fase vijf schiet (slaan, schoppen, onbereikbaar) en ramt er op los naar het meisje….. met alle gevolgen van dien… Beau is zo boos dat hij ongeveer 30 minuten is gefixeerd door zijn juf en een achterwacht. Beau kón niet meer rustig worden. De juf (welke van hem houdt) heeft een heel harde klap op haar oog gehad en heeft dus nu een blauw oog, echt heel erg vind ik dit, zij gaat zo liefdevol met hem om, altijd en nu nog spreekt zij haar medelijden naar hem uit: “verschrikkelijk om hem zo te zien, zo verdrietig”. Dit is exact wat wij al jaren voelen… intens verdriet dat onze zoon dus communicatief niet bij machte is om zijn boosheid te doseren en aan te geven..

Gisteren zou onze Beau thuiskomen, hij is elke twee weken van di-mid tot do-ocht thuis en één weekend in de maand. Op woensdag is hij vrij van school en is het bij ons Beau-dag. We zien echt uit naar deze momenten met hem, want we missen hem echt heel erg.. 😢
We weten dat stress van school altijd invloed heeft op thuis, we waren voorbereid…
Hij kwam prima de taxi uit, echter er was een vreemde meneer in huis, de monteur van Ziggo. Een beetje spannend dus. Hij wil op de XboX racen (forza) en dat is prima, tot het moment dat het even niet gaat zoals hij wil, hij dreigt de controller kapot te maken… enz enz… voor ik het in de gaten heb vliegt mijn theeglas door de kamer en Beau lacht erom…
Robert en ik houden hem vast, in de eerste instantie om hem te remmen, toch om te proberen om zijn boosheid te keren… het lukt niet, Beau is woedend en geeft Robert een keiharde stomp op zijn oog en kaak, Beau lacht weer… ik zie aan Robert dat hij pijn heeft en dat hij intens verdrietig wordt, ik voel ook tranen opkomen…
We hebben geen keuze, we nemen hem in de “houdgreep”. Beau is niet te remmen, hij spreekt allemaal lelijke dingen uit. De tv stukmaken, oma straks slaan, kapotbijten arm etc….
Er rollen tranen over mijn wangen, Beau ziet het niet…
Na een minuut of dertig ga ik proberen hem te bereiken… zijn CI is af, dus ik gebaar, na een paar keer lukt het, hij wordt ook verdrietig, we kunnen hem loslaten. Robert zegt rustig dat hij écht pijn heeft, dan gaat hij huilen en lijkt zich wel een beetje te schamen voor wat er is gebeurd. Ik probeer hem uit te leggen hoe hij ook op een andere manier kan laten zien hoe boos hij is. Hij moet huilen, ik knuffel hem, we zijn niet boos, alleen maar verdrietig..
Beau luisterde aandachtig, maar of het ook landen zal, dat zullen we de volgende keer ervaren…
💔

Verdrietige momenten… 💔

1 Thought

Gisteren was het dan eindelijk zover…
De vertrekdag/opnamedag van onze mooie, lieve maar ook ontzettende agressieve, onvoorspelbare zoon van zes jaar..
De dag begon eigenlijk prima, we hebben samen heerlijk een een dik schuimbad gezeten en elkaars haren lekker ingezeept. Dat was leuk, echter hoorde ik onze XboX roepen; “kom nou met me spelen!!”. Zoonlief wilde na een klein kwartiertje alweer uit bad, hij zei dat hij beneden Cars auto wilde doen, racen dus. Ik had absoluut geen zin in een escalatie zo aan het begin van deze emotionele dag dus we zijn uit bad gegaan en hebben ons aangekleed. We hebben diverse grapjes gemaakt en het werd al gauw weer gezellig. Toen we beneden kwamen wilde hij toch niet racen maar met mijn mini mens-erger-je-nieten, dit spel had hij als afscheidscadeau gekregen van onze ppg-er die de hele zomer met hem gewerkt heeft door hem dagbesteding aan te bieden. Een schot in de roos! Hij leert beurtgedrag, omgaan met teleurstellingen, verliezen, winnen, strategisch denken, lachen, wachten, omgaan met boos zijn… en nog heel veel meer! En hij kan het toch goed, buiten dat hij een echte strateeg is, gooit hij ook nog steeds hoge ogen! Het is absoluut niet nodig om hem te laten winnen, dat gebeurd vanzelf.. steeds als iemand wint feliciteerde wij diegene zichtbaar blij, hij dus ook, maar het gaat om het spelletje dat je speelt en de lol die je ervan hebt. Hij won twee keer en had de grootste pret. Hij kon het vrij goed handelen dat hij eraf gegooid werd… toen kwam zijn grote broer erbij… en hij gooit ons er allebei steeds weer af, dat vindt hij prachtig, tot het moment daar is dat hij door mij, ik had geen keuze en kón niet anders, eraf werd gegooid… hij werd woest en alles vloog door de kamer, jammer, het was toch te ingewikkeld voor hem, verliezen was geen optie, eerder had hij al geprobeerd de regels aan te passen, maar ook daar was ik al niet akkoord mee gegaan. Genadeloos gooide hij alles van tafel!
Pff, heftig weer. Van fase 1 (ontspannen) naar fase 5 (onbereikbaar agressief) in echt 0,02 seconden. We zijn er inmiddels wel een beetje aan gewend maar het is hartverscheurend om hem zo onmachtig te zien, hij is de controle helemaal kwijt over zichzelf. Zo sneu!
Hij mag even rustig worden op de trap. Dat gaat goed. Ik ga ondertussen zijn koffer inpakken en hij begint tegen mij te praten over wat hij mee wil nemen. We pakken samen verder. Dan gaan we onze dochter van de zorgboerderij halen en rijden we door naar Amsterdam. Hij is blij en opgewekt. We kletsen en het is in de auto gezellig. We worden bij de balie opgehaald door zijn pb-er, leuke meid! Hij is zo blij als hij haar ziet, als ik hem vraag wie het is zegt hij haar naam en straalt erbij. Dat zit goed. Duidelijk. We gaan naar de groep en we ontdekken samen dat er een nieuwe (nr3 dus) kledingkast in zijn kamer staat, hij is blij, ik pak zijn koffer uit en klets met zijn pb-er over allerlei zaken. Zoon pakt het spelletje mens-erger-je-niet en wil dat doen. De andere begeleider zegt dat het na het eten wel kan. “Ohh” (teleurstelling 1, de spanning in zijn lijf is al zichtbaar) dan zijn we aan het kletsen aan tafel en hij komt vragen of hij limonade mag, ik vind dit prima en in de keuken wordt hij ineens heel boos. Deze limo mocht hij niet vanwege de suiker (wist ik niet) en ik had gezegd dat het mocht, we proberen het rustig aan hem uit te leggen, misverstand, vergissing, maar hij begint de begeleider al te trappen, ook dreigt hij met de limonadefles om die kapot te maken. Ik voel me diepongelukkig en pak hem bij zijn armen en haal hem uit de situatie, ondertussen check ik mijn omgeving op veiligheid en vooral check ik waar mijn dochter is, het zal niet de eerste keer zijn dat hij na het rustig praten toch nog even haar aanvalt. Ik zie haar niet en praat met hem, hij wordt kalm (zichtbaar) en ik laat hem rustig wat losser.
Hij zegt dat hij het snapt en ik laat hem helemaal los, hij vliegt weg en valt een groepsgenootje aan die gewoon rustig op een kruk zit, het is zo zielig, hij ramt er op los en ik ren op hem af en breng hem resoluut naar zijn kamer, waar hij op zijn bed rustig moet worden… het lukt hem niet, hij is zó boos:.. ik laat hem achter en loop huilend naar de tafel en zeg: “oh ja, waarom zijn we ook alweer hier, ohja daarom!”. Ik kan even niet meer stoppen met huilen…
Dan doet hij zijn deur weer open en er staan direct twee begeleiders bij hem, de een praat met hem, de ander weert hem af. Hij krijgt de opdracht om te stampen op de grond en hij schreeuwt “NEE NIET GOED BOOS!!” en schopt weer gericht op de schenen, ik zie dat hij haar goed raak schopt en dat hij ook ziet dat het zeer doet, hij lacht erom. Ik draai me om en stop met kijken, ik luister wel naar hoe zij het doen, ik kan het niet aanzien.
Na ongeveer 10 minuten is hij gekalmeerd en gaat de groep eten, wij gaan de laatste zaken bespreken met zijn pb-er en gaan even weg van de groep, hij wordt er onzeker van, vraagt: “mama papa naar huis, zus ook?”. We zeggen dat we zo terugkomen en dat hij gaat eten. Hij gaat akkoord.
Als we na een uurtje terugkomen op de groep, zien we dat ze mens-erger-je-niet aan het spelen zijn, het lijkt een leuk tafereeltje maar hij wordt net het bord afgeslagen door zijn zus, hij trekt het niet en valt haar aan, de begeleider die tussen hun inzat vangt de klappen voor onze dochter op en zet hem weer samen met een andere begeleider op zijn kamer.
Ik hoor hem schreeuwen en vechten ondanks dat de deur dicht is, toch kalmeerde hij sneller dan verwacht en stond met een heel verdrietig gezicht ineens voor me, ik ben met hem in de luie stoel gaan zitten en heb nog even uitgelegd hoe het spelletje werkt en dat het juist leuk is om het met elkaar te spelen. Waarop hij zegt: “beau, mama papa julia grote mis” en begint heel hard te huilen, hij wil naar huis! Hij wil niet blijven, houdt mij steviger vast dan ooit! Ik hou hem vast zolang hij wil en sus hem, knuffel en kus hem.. hij kalmeert.. Dan is papa aan de beurt om gedag te zeggen, ze knuffelen lang, hij vraagt of hij dinsdag naar huis mag, we hebben net daarvoor afgesproken dat hij de eerste maand even om de twee weken op dinsdag naar huis gaat, maar zaterdag is het familiefeest en zien we hem alweer, hij is niet blij en huilt heel hard. Het maakt niet meer uit, Robert zegt dat hij zo maar even precies aan de begeleider moet vragen; wat wanneer. Zij kan nog veel beter gebaren. Hij gaat akkoord. Nog een dikke knuf en een kus, we gaan..

Hij wil graag zwaaien en zo gaan we weg, we lopen naar de auto en Beau zwaait tot hij ons niet meer ziet….. 💔

Heftig nieuws… 💔

Leave a comment

Geen idee waar ik zou moeten beginnen, ja, natuurlijk zou ik kunnen beginnen met Hieperdepiep hoera voor mij… Maar dat doe ik niet…
De afgelopen week was nogal heftig…
Dinsdag waren wij nog heerlijk in Emmeloord, bij van der Valk en maakten ons klaar om, na een heerlijke minivakantie, weer terug naar huis te gaan. Wat hebben we het even heerlijk gehad zonder onze kinderen, fijn weer even Robert en Daphne zijn… Soms is dat zo nodig… met onze vier speciale kinderen…
Alles loopt op rolletjes als we thuis komen, en tegen half zeven had ik even een telefoontje en zie bij het wegleggen dat Melinda, (mijn schoonzusje van lang geleden) mij al drie keer heeft gebeld via Facebook…. Ik dacht nog: “Joh, Melinda, waar is de brand?”. Want de contactmomenten waren ook dicht op elkaar…
Toen ik haar terugbelde, ik kon niet bedenken dat het zo slecht zou zijn, en stortte de wereld van Dylan (pddnos type mcdd) in….. Ik kreeg het bericht dat zijn vader, Bob, voor mij “Bobbes“ zojuist was overleden….
Bob en ik hebben in de jaren negentig zo’n vier jaar samengewoond en daar is onze mooie zoon Dylan uit geboren, uit liefde!
De dag dat ik Bob ontmoette, alsof het gisteren was… Liefde op het eerste gezicht bestaat echt, ik heb het meegemaakt! Ik verdronk in zijn heldere blauwe ogen en vanaf de zaterdag erna, dat was 20 april 1989, waren we onafscheidelijk! Ik was zo verliefd! We hadden het heerlijk samen. Ik werd in alle liefde opgenomen in het gezin Heerland en ik had met allemaal een leuke band… Bob en ik, we hadden nooit ruzie, we spraken gewoon met elkaar, we waren aan het proeven en ontdekken en zo stonden we ook in het leven… We waren een beetje hippies…. Zo voelt het nu tenminste….
Dylan was niet gepland, hij was een verrassing voor ons en we waren zo blij met hem! En wat waren wij trots op ons mooie kindje, onze liefdesbaby, we waren nog zo jong en omdat ik nogal overrompeld was door de bevalling en Bob het ook niet goed lukte om te begrijpen hoe het is om een baby te krijgen raakte we elkaar kwijt…. Dat was erg…. Ik heb er zoveel verdriet van gehad en vanzelfsprekend Bob ook, we hebben geen ruzie gemaakt, eigenlijk als ik er aan terugdenk hadden we nooit ruzie, Bob was ook niet het type om ruzie mee te maken of krijgen. Wij hadden dus geen vechtscheiding maar we waren heel respectvol naar elkaar.
Dat was fijn, vooral voor ons mooie kindje.
Soms begrepen we elkaar niet maar we kwamen altijd weer tot elkaar door in gesprek te gaan en te blijven….
Natuurlijk hebben we ook mindere periodes gekend, maar als ik aan ons terug denk en naar onze mooie zoon kijk, kan ik door mijn tranen alleen maar lachen, ik heb het zo leuk gehad met Bob, het was goed zo. Bob was dankbaar dat Robert (mijn echtgenoot) samen met mij en hemzelf de zorg voor Dylan wilde delen, hij was blij en dankbaar dat Robert Dylan als zijn eigen zoon zag en van hem houdt zoals Bob en ik van hem houden.
In de begin jaren van 2000 kreeg Bob een zeer ernstig auto-ongeluk. We dachten dat hij het niet zou halen, maar Bob wilde ons allemaal nog niet missen. Weken lang lag hij in coma… Uren heb ik., soms alleen, soms samen met Ariadne, zijn vrouw en mijn lieve vriendin, aan zijn bed gezeten, boos op hem geweest: “waarom nou Bob? Waarom nou?. Ik heb tegen hem gepraat, zoveel dat hij helemaal gek werd van mijn geklets, soms wist ik zeker dat hij glimlachte….
Hij had ernstige schade overgehouden aan zijn hersenen en kon niet goed meer praten, was niet meer in staat om te lopen en kon zichzelf ook niet meer aan en uitkleden of zelf eten. Het was verschrikkelijk voor hem. Ik had er grote moeite mee om hem zo hulpeloos te zien, zeker in het begin, toen hij er zelf nog geen vrede mee had. Ik hield van hem, hij is de vader van mijn eerstgeborene, dit was zo verdrietig, en Dylan, die er niks van begreep, hij was ook zo verdrietig….. Zo vaak als mogelijk was zijn we op bezoek gegaan en Bob en Dylan knuffelde dan de hele tijd met elkaar…. Dylan kriebelde en masseerde Bob en Bob genoot van alle liefde die hij van zijn zoon kreeg.
De laatste fase van Bobbes’ leven woonde hij in een antroposofische instelling, daar was hij echt gelukkig…..
Toen Melinda vertelde dat Bob was overleden, hij was maar 48 jaar, kwam er direct één woord naar boven: VRIJ!
Bobbes, lieve vriend, lieve ex, lieve vader van onze mooie zoon:
Eindelijk ben je vrij!
Ik gun je zo de rust, dus hoe cliché het ook is:

. . . . . . . . . . . 💙 Rust zacht lieve Bobbes 💙

Gisteren hebben we met elkaar een mooie dienst voor jou gemaakt en hebben we definitief afscheid van elkaar genomen……
En we hebben er samen vaak genoeg over gefilosofeerd, als er iets is na de dood, wijs je mij dan de weg als het mijn tijd is? ❤️💙

Mijn verjaardag 04..08 was geen gewone verjaardag, ‘smiddags is Robert samen met Dylan en de vader van Bob, Bobbes in zijn kist gaan leggen. Voor iedereen een zeer emotioneel gebeuren. Eergister was ik wel jarig, maar ik voelde me helemaal niet zo….😢. ❤️💙

Ik heb respect voor Dylan, terwijl hij afscheid nam van zijn vader en dus voor hem speechte, ik ben onmetelijk trots op onze mooie zoon! 💔

Heb je ook een speciaaltje?

Leave a comment

Als ik zo lees over de eigenschappen van kinderen en volwassenen met autisme, of AD(H)D, of HSP personen, dan bedenk ik me: zijn deze mensen nu echt zo vreemd in hun gedrag of eigenschappen? Maar hoe meer ik er over lees en nadenk, vind ik het eigenlijk van niet.

Eigenlijk vind ik, hoe modern we ook menen te zijn, hoewel we leven in de 2000 tijd; die tijd die we nog geen twintig jaar geleden als de VERRE toekomst zagen, de tijd van computers en robots, de tijd van vooruitgang, maar toch zijn de meeste mensen op deze aardbol, zo, ongelofelijk, verschrikkelijk, levensbedreigend:

BEKROMPEN EN MIDDELEEUWS!!!

Zo verschrikkelijke ouderwetse normen en waarden en ideeën die we er nog steeds op nahouden! JA, ik ben boos ja! Want door die achterlijke bekrompenheid worden mensen, volwassenen alsmede kinderen, met een ‘stoornis’ als paria behandeld! Buitengesloten, met de nek aangekeken, over geroddeld, afgeschilderd als ‘niet opgevoed’ alsof deze mensen als Tarzan in de jungle door wilde apen zijn opgevoed.
Waarom ik dat vind? Zal ik het spellen?
Ik zal een paar voorbeelden geven.
Kinderen met autisme, of een vorm daarvan, hebben bijvoorbeeld meer behoefte om alleen te zijn. In deze bekrompen wereld, waar men altijd maar omringt is door iemand anders, of altijd in contact is met iemand anders, of de constante behoefte heeft om in gezelschap te zijn, wordt dit direct als ‘vreemd’ gezien. Hoezo: ‘Je wilt alleen zijn?’ Want dan ben je vast ziek, of chagrijnig of er is iets mis met je.
Iemand niet aankijken bij het praten, gewoon omdat je inspiratie of ingevingen of voorbeelden zoekt om je verhaal te kunnen vertellen, of bij het luisteren je juist beter kunt concentreren op datgene dat vertelt wordt (zodat je niet de hele tijd die wrat op die onderkin zit te bestuderen, bijvoorbeeld). Alleen al deze handeling wordt als ‘hondsbrutaal’ gezien. Ja, want waar haal je het gore lef vandaan om iemand niet aan te kijken, want dat toon je geen respect. (Dus iemand dwingen om naar je te kijken is wèl respectvol?) Maar goed; nog steeds hebben we dus deze middeleeuwse opvatting. Dus als een kind iemand niet aankijkt; wel hoor, die is niet opgevoed of spoort niet helemaal.
Zomaar aangeraakt worden; soms erg vervelend, maar hé, zo raar is dat toch eigenlijk niet? Als je het logisch bekijkt, is het toch ook raar als iemand, zomaar uit het niets aan jouw lichaam komt? Maar nee, dat is nog steeds, volgens de zogenaamde moderne opvattingen, onbeschoft gedrag of vreemd.
Moeilijke eters, ook zoiets. Als volwassene kun je gewoon zeggen dat je iets niet lekker vindt of niet lust, maar oh, jee, als een kind dit zegt. Dan ben je wederom ‘verkeerd opgevoed’ ‘verwend’ of je hebt vast een stoornis.
Druk gedrag. ‘Daar heb je weer dat vervelende kind met die aandoening…’ Als kind mag je tegenwoordig, net als in de middeleeuwen, stil zitten. Als in een doorzichtige dwangbuis moet je maar je aangeboren nieuwsgierigheid bedwingen. Niet te veel onderzoeken, niet te veel doorvragen en helemaal geen vragen stellen waar volwassenen geen antwoord op hebben.
Even voor de gein; moet je eens om je heen kijken hoeveel volwassenen nagels bijten, friemelen, met een pen tikken, drummen met hun vingers, dwangmatig op hun mobiel kijken, de een na de andere sigaret opsteken. Kortom; dwangmatige handelingen of impulsieve handelingen. Maar dan is het plots normaal.
En zo zijn er veel meer symptomen die door de omgeving als vreemd worden gezien. Terwijl juist de ouderwetse opvattingen vreemd zijn.
Het valt me op dat kinderen met een ‘stoornis’ uit het ASS, zich bij bepaalde mensen vervelender gedragen dan bij anderen. Dit komt gewoonweg omdat deze kinderen eerder gevoelens van anderen oppikken. Als jij heel erg op ze let: voelen ze dat. Als jij een beetje hekel voelt voor dit kind; voelt het kind dat. Als jij zenuwachtig bent; voelt dit kind dat. Als jij verdrietig of boos bent, voelt dit kind dat. Het vervelende is dat dit kind dit niet kan verklaren met woorden. Wellicht begrijpt het kind deze plotselinge gevoelens niet eens. Het kind uit het alleen in het gedrag. Dus wordt het kind plots strontvervelend, of boos, of chagrijnig, of verdrietig, of klierig, of nerveus of druk, of stil.
En vreemd genoeg geeft de persoon die deze reactie veroorzaakt ALTIJD commentaar op dit gedrag, terwijl ze niet eens in deze spiegel kijken.
Zelfs ik, als ouder zijnde, vergeet wel eens in deze spiegel te kijken. Maar als ik er eenmaal in gekeken heb, begrijp ik alles plots.
Dat vreselijke gelet op deze kinderen. Jemig, mensen! Doe niet net alsof JIJ HET opvoedkundig boek van de eeuw hebt geschreven! LAAT ZE!! Laat ze lachen, gieren, brullen, springen, zich smerig maken, klimmen, ontdekken, friemelen, gek doen, gekke bekken trekken, eten met hun handen, fiepen, fladderen, extremen interesses hebben, je doorzien, je een spiegel voor houden, zich terugtrekken als ze willen, geen behoefte aan gezelschap hebben, zich laten verwonderen door alles om zich heen, fantaseren over van alles en nog wat! LAAT ZE!
Bekritiseer ze niet constant!
Bekritiseer de ouders niet constant! Ik heb nog nooit zoveel ‘perfecte ouders’ om me heen gezien. Ja, zelfs kinderloze vrouwen, die het allemaal wel even beter weten. ( Deze mogen van mij helemaal hun mond houden; kom maar eens terug nadat je zelf 9 maanden lang een kind hebt gedragen, met heel veel pijn hebt geworpen en gebroken nachten hebt gehad. En nee; deze gebroken nachten zijn absoluut niet te vergelijken met stapavondjes)
Geloof me; als ouder zijnde weet je wel beter hoor! En zo niet; dan probeer je als ouder zijnde het wel beter.
Hou je mond tegen de ouders; ‘hoe die het eigenlijk zouden moeten doen’.
Hou je mond tegen dit kind, als je niks leuks te zeggen hebt. Kinderen hebben maar 1 vader en 1 moeder. Niet 10.
Let liever op jezelf. Vraag liever jezelf af, waarom je dit gedrag vervelend vindt. Misschien is het kind niet te druk, maar ben jij gewoon te saai. Misschien is dit kind niet te eenkennig, maar ben jij bang voor eenzaamheid. Misschien heeft dit kind niet teveel fantasie, maar ben jij gewoon fantasieloos. Misschien is dit kind niet te verlegen, maar ben jij gewoon te uitbundig. Misschien is dit kind niet te bescheiden, maar heb jij gewoon teveel kapsones. Misschien is dit kind niet dwangmatig met routines, maar ben jij gewoon te chaotisch. Misschien is dit kind niet brutaal, maar zegt dit kind gewoon de waarheid en durf JIJ die niet te horen.
Dus: LAAT ZE!
De ouders hebben het echt wel veel moeilijker dan jij met je ‘normale’ kind. En niet zozeer door hun kind op de opvoeding daarvan, maar vooral om het commentaar van ie-de-reen om zich heen.

LAAT DE OUDERS!

Als ze iets willen vragen of weten; komen ze vanzelf wel.
Want dat is ook niet veranderd, gelukkig, sinds mensenheugenis; vragen staat vrij.
Dus: Laat je ze??

Bedankt.

(Geschreven door xxxx.)

Daahaag Beau 💔

Leave a comment

Daar sta ik dan, zwaaiend met natte ogen en tranen op mijn wangen, onze mooie, lieve, maar ohzo moeilijke Beau rijdt in de bus, met de allerliefste chauffeur achter het stuur, naar school….de taxi rijdt weg en de chauffeur doet nog even het raampje open; “Dag mama!” klinkt het blij door de straat. “Dag lieve Beau!” roep ik hem opgewekt toe.
Vanmiddag wordt hij opgehaald door een andere, nieuwe chauffeur om naar Weerklank gebracht te worden. Zijn derde weekend al weer. Weerklank is echt geweldig! Maar het valt me zwaar om vertrouwen te hebben in een nieuwe chauffeur, het zijn maar 10 minuten van school naar Weerklank, maar in die 10 minuten kan er natuurlijk heel veel misgaan, Beau is nogal explosief en begrijpt niet alles direct… Onbegrip van een dergelijk, onkundige persoon, zoals een taxichauffeur, ligt dan gauw op de loer…. Ik zie zoveel beren, ben zo bang, ons mannetje kan dan explosief zijn, hij is ook heel kwetsbaar… Ik wordt niet goed van mijn bezorgdheid, ben helemaal uit balans, moet loslaten, maar hij is nog maar vijf jaar… Hoe kan je dat nou, een kindje van vijf loslaten, dat is toch niet te doen…

Ik put veel kracht uit jullie medeleven en positieve gedachten…❤️
Steken jullie een kaarsje aan voor Beau, hopen jullie met mij mee dat alles goed komt, kan iemand mij dit gewoon zeggen; “Daphne, Beau is Beau, en het komt allemaal goed… “