Weer thuis… verdrietig

Leave a comment

Onze Beau’tje….. waar zal ik beginnen?

Hij is zes jaar en sinds 1 september niet meer bij ons thuis maar woont in een geweldige instelling voor dove kinderen met gedragsproblematiek.. het gaat goed met hem, hij krijgt de duidelijkheid en structuur die hij nodig heeft om goed op school te kunnen functioneren..
Voor de grote vakantie ging nog elke dag mijn telefoon om 15:15, dan belde de juf om één of meerdere incidenten in de klas te melden te melden. De zorg voor onze Beau was zo groot dat steeds meer mensen het niet meer aankonden en zich ziek gingen melden. Beroepsopvoeders konden het dus niet meer aan met hem…
Dus Beau is naar een andere locatie gegaan en heeft dus nu ook een andere leerstroom.
Nu was gisteren de eerste keer na een hele lange tijd dat er weer iets is gebeurd.
Beau was aan het steppen tijdens de pauze en legde voor een moment even de step weg en ging even in het huisje op het schoolplein. Een ander kindje (meisje) dacht dat de step vrij was en pakt hem. Waarop Beau in 0,03 seconden van fase één (ontspannen en bereikbaar) naar fase vijf schiet (slaan, schoppen, onbereikbaar) en ramt er op los naar het meisje….. met alle gevolgen van dien… Beau is zo boos dat hij ongeveer 30 minuten is gefixeerd door zijn juf en een achterwacht. Beau kón niet meer rustig worden. De juf (welke van hem houdt) heeft een heel harde klap op haar oog gehad en heeft dus nu een blauw oog, echt heel erg vind ik dit, zij gaat zo liefdevol met hem om, altijd en nu nog spreekt zij haar medelijden naar hem uit: “verschrikkelijk om hem zo te zien, zo verdrietig”. Dit is exact wat wij al jaren voelen… intens verdriet dat onze zoon dus communicatief niet bij machte is om zijn boosheid te doseren en aan te geven..

Gisteren zou onze Beau thuiskomen, hij is elke twee weken van di-mid tot do-ocht thuis en één weekend in de maand. Op woensdag is hij vrij van school en is het bij ons Beau-dag. We zien echt uit naar deze momenten met hem, want we missen hem echt heel erg.. 😢
We weten dat stress van school altijd invloed heeft op thuis, we waren voorbereid…
Hij kwam prima de taxi uit, echter er was een vreemde meneer in huis, de monteur van Ziggo. Een beetje spannend dus. Hij wil op de XboX racen (forza) en dat is prima, tot het moment dat het even niet gaat zoals hij wil, hij dreigt de controller kapot te maken… enz enz… voor ik het in de gaten heb vliegt mijn theeglas door de kamer en Beau lacht erom…
Robert en ik houden hem vast, in de eerste instantie om hem te remmen, toch om te proberen om zijn boosheid te keren… het lukt niet, Beau is woedend en geeft Robert een keiharde stomp op zijn oog en kaak, Beau lacht weer… ik zie aan Robert dat hij pijn heeft en dat hij intens verdrietig wordt, ik voel ook tranen opkomen…
We hebben geen keuze, we nemen hem in de “houdgreep”. Beau is niet te remmen, hij spreekt allemaal lelijke dingen uit. De tv stukmaken, oma straks slaan, kapotbijten arm etc….
Er rollen tranen over mijn wangen, Beau ziet het niet…
Na een minuut of dertig ga ik proberen hem te bereiken… zijn CI is af, dus ik gebaar, na een paar keer lukt het, hij wordt ook verdrietig, we kunnen hem loslaten. Robert zegt rustig dat hij écht pijn heeft, dan gaat hij huilen en lijkt zich wel een beetje te schamen voor wat er is gebeurd. Ik probeer hem uit te leggen hoe hij ook op een andere manier kan laten zien hoe boos hij is. Hij moet huilen, ik knuffel hem, we zijn niet boos, alleen maar verdrietig..
Beau luisterde aandachtig, maar of het ook landen zal, dat zullen we de volgende keer ervaren…
💔

Zorgen om Julia

Leave a comment

Van blij naar machteloosheid en woede in één middagje… We weten allemaal hoe snel het kan gaan, maar zo snel, dit was de bus van links!

Gisterenmiddag was onze dochter zo blij, VAKANTIE!! Ik had er nog over gepost hier…
Zes weken lang geen getreiter, geen gepest, even geen onveiligheid en rust…. Alleen maar leuke dingen doen! Ja, daar had ze zo’n zin in!
Haar geobsedeerde pestkop woont bij ons over de brug aan de overkant, maar dat deert niet, we gaan gewoon niet naar de speeltuin die bij hen achter het huis is… We zoeken ze gewoon niet op.

Op vrijdagavond zat ze tot voor kort op toneel, een heerlijk uitlaatklep, maar door de zomerstop kan ze nu eindelijk op vrijdagavond discozwemmen… Yeeey…. Leuk!
Ze belt haar vriendje, een leuk joch, met een superleuke mama, of hij zin heeft om met haar naar het zwembad te gaan. Dat is bij ons in het dorp veilig, want ze kunnen het zelf op de fiets af en er is veel sociale controle, iedereen kent iedereen, zeg maar…
Hij is blij! Hij wordt ook gepest en ons meisje en hij passen op elkaar. Ze voelen zich veilig bij elkaar. Super dus.
Ze komen bij het zwembad en daar is domper één, de pester is er ook, die gaat dus nooit discozwemmen maar misschien omdat het vakantie is, dat ze nu mag, geen idee, maar ons meisje is een stuk minder blij, maar gaat toch zwemmen, ze heeft van mij geleerd dan toch gewoon te gaan doen wat je al van plan was, anders wordt daardoor wel heel erg beperkt in je vrijheid, we wonen in een heel klein dorp dan…
Zo klein dat de dochter van de hulp van mijn moeder daar werkt en dus haar veiligheid zou kunnen waarborgen in elk opzicht.
De moeder van de pester is er ook.
Onze dochter en haar vriendje gaan weer over op de negeer modus en doet wat ze steeds al deed, ze laat de pester volledig links liggen en blijft uit haar buurt, maar de pester let op haar, en gaat steeds waar zij is, moeder ziet dit niet en zit te kletsen met de badjuf (dochter van de hulp van mijn moeder dus).
Dan ziet het vriendje van mijn dochter dat de pester bij haar moeder staat en naar onze dochter kijkt. Dus zegt dat tegen onze dochter, die haalt haar schouders op en zwemt lekker verder maar twee tellen later wordt ze bij de badjuf geroepen en die zegt tegen onze dochter dat ze uit de buurt moet blijven van haar pester, ze snapt het niet en zegt dat ze dat ook doet, en dat haar pester haar de hele tijd al achtervolgt… Waarop de badjuf zegt dat ze haar wel kent en haar deze waarschuwing niet voor niks geeft natuurlijk! WTF!?
Dan is het plezier natuurlijk over, vanaf nu kan ze dus niet meer naar het zwembad, ze voelt zich daar niet meer veilig.
Ze komt huilend thuis en begrijpt er niks van, ze had de hele tijd gedaan wat ik had gezegd te doen, negeren en uit de buurt blijven en het had niet geholpen….. Zo’n verdriet in haar ogen….. Mijn hart brak!

Ik belde naar het zwembad om te horen wat badjuf te melden had over dit hele voorval, die zegt dat ze allemaal verhalen hoort van de moeder van de pester en dat ze er niet tussen gaat zitten. Waarop ze de verbinding verbreekt, de idioot!
Ik ben in de auto gestapt en heb onderweg nog een keer gebeld en haar verteld dat ik een klacht bij haar baas indien als zij nog een keer de verbinding verbreken zou. Ze hoorde mij kort aan en zei weer dat ze er niet tussen ging zitten en verbrak weer de verbinding….
Ik heb haar een WhatsApp gestuurd met het volgende…
(namen zijn erin, maar dat is dan jammer, er zit niemand uit mijn dorp in deze groep en daarbij als je grote mensen streken uithaalt moet je ook op grote mensen blaren zitten…..)
~~~
“Echt zo fout van jou! Mij ophangen! Woest ben ik al op school, Julia wordt in opdracht van Gyia door kinderen gepest, ik heb 26 getuigen die allemaal doodsbang zijn voor Gyia en anoniem brieven schrijven naar de directie van school….zo bang zijn ze! Julia is al vier jaar niet veilig op school! Door haar! Sinds vier maanden MAG Julia niets meer zeggen omdat ik niet wil horen Julia deed dit, Julia deed dat…ze deed al niks, alleen maar reageren op de misselijkmakende acties van Gyia! Ze MOET haar negeren…en dat doet ze!
Zo zijn we er dus achter gekomen dat Gyia geobsedeerd is door Julia en haar absoluut niet met rust kan laten… Ze krijgt in opdracht van Gyia klappen met een lineaal tegen haar hoofd tijdens de les, heeft een blauw oor en zijkant hoofd en de juf zegt tegen haar dat ze het maar moet negeren, ik heb gedreigd met aangifte van mishandeling, want DAT IS WAT HET IS! Kinderen schrijven in brieven dat ze niet met haar mogen spelen van Gyia en anders gaat ze hen ook pesten, de vriendin van julia werd, omdat ze met Julia speelde ook uitgescholden omdat ze een kutkind was omdat ze met een kutkind speelde enzovoort enzovoort, alles staat op papier! Eindelijk ondernam school actie….ze moesten wel, ik heb het bestuur erbij gehaald! Bang voor een slechte naam! Zij weten dat Gyia geobsedeerd is! En haar moeder geloofd het niet! Die denkt nog steeds dat haar dochter heilig is!

Jij wil je er niet mee bemoeien, DOE DAT DAN OOK NIET! Jij laat mijn dochter in het vervolg met rust en gaat zeker nooit meer tegen haar roepen dat je haar kent, want het enige wat je van haar weet is welke kleur haar ze heeft! Verder weet JIJ niets!
Julia laat Gyia al zeker vier maanden links liggen, sterker nog, negeert haar helemaal, Gyia is lucht! Maar wordt de hele dag geziekt en getreiterd maar ze houdt het vol , ze doet en zegt niks! Mijn dochter is de knapste van de hele wereld! Zo gepest worden en dan dit volhouden! Je weet NIKS! Hou je mond dan ook en roep niet tegen mij dat je allemaal verhalen hoort…. Als jij zegt Julia te kennen, wat je vanavond hebt gedaan, dan weet je ook dat dit leugens zijn! Of niet Natas!
Het enige juiste zou zijn dat je Julia zegt dat je je vergist hebt en dat je het niet zo bedoelde… Ze is door een hel gegaan het afgelopen jaar, en dan doe jij er nog even een schepje bovenop…. Heel lelijk! Ze zouden dit bij jouw dochter moeten doen! Dan wordt jij ook woest! Heel lelijk! Niet meer doen!
~~~

💔

In vervolg op…. deel drie

Leave a comment

In vervolg op gisteren over onze knappe, lieve zoon en zijn perikelen:

Vanmorgen ging er vanuit de gemeente om 12:12 deze mail uit naar een ieder die bij ons betrokken is aangaande Beau:


Beste allemaal,

Na gisteren 2x een kwartier in de wacht gestaan te hebben bij het CIZ heb ik vandaag contact gehad. In eerste instantie wilde men mij niet te woord staan en de contactpersoon zou niet aanwezig zijn. Ik ben naar Daphne gereden om samen te bellen en te regelen dat ik contactpersoon ben. Wederom werd er aangegeven dat mevr. niet aanwezig was. Toch heeft mevr. mij gebeld. Er lag wel een toestemming dat ik het contactpersoon zou zijn.
Ik heb mevr. de spoedsituatie uitgelegd. Dat het in de thuissituatie niet meer gaat maar ook niet meer op school. Mevrouw geeft aan dat zij denkt dat autisme voorliggend is. Ik heb haar uitgelegd dat zijn doofheid juist parten speelt, hij begrijpt de taal niet, sociaal emotioneel laag, IQ gemiddeld of hoger dan gemiddeld. Dat Kentalis bij hoge uitzondering de gemeente laat betalen voor logeren, maar geen behandeling kunnen bieden omdat er een WLZ indicatie nodig is.etc.
Mevrouw begrijpt de situatie maar geeft ook aan geen spoedprocedure zomaar op kan starten. Ze hebben wachtlijsten en zij hebben de tijd nodig om alles goed af te wegen. Het dossier ligt nog niet bij een medisch behandelaar. Wel zou zij er achter aan gaan mailen. Nogmaals benadrukt dat het spoed is. Dat ik het zonde zou vinden wanneer het thuis echt niet meer gaat, wij Beau ergens anders zouden moeten plaatsen waar hij het ook niet gaat redden. Dat het in belang van Beau is dat er snel een beslissing komt. Mevrouw blijft aangeven dat zij het autisme voorliggend vind. Ik heb het nummer van Nicole aan mevrouw gegeven en gevraagd spoedig contact met haar op te nemen. Dat Nicole de situatie omtrent Beau goed uit kan leggen. Dit zou zij gaan doen.
Mevrouw benoemde ook nog dat tijdens het huisbezoek Beau achter in de kamer zat en goed kon horen wat zij zeiden. Ook dat hij rustig was.

Ik krijg de indruk dat ze bij het CIZ de noodzaak niet goed inzien.

Nicole: Zou jij misschien contact op kunnen nemen met het CIZ hierover?

Aldus getekend de mw van de gemeente!


We hadden een hard hoofd in dat het goed zou komen en de hoop opgegeven.
Ze moet wel de wanhoop hebben gelezen in mijn ogen, ik zag het ook in haar ogen….

Dus daarna alles besproken met elkaar, afscheid genomen en de dagelijkse dingen gaan doen..

Dan om een uur of vier gaat mijn mobiel, ik herkende het nummer wel, maar kon het even niet plaatsen…

Het CIZ, onze contactpersoon:
Lieve ouders van Beau! Ik heb goed nieuws!
Beau krijgt de WLZ, ik heb vanmorgen het dossier overgedragen aan twee artsen en zij hebben zich erover gebogen en unaniem besloten dat Beau in aanmerking komt voor een levenslange WLZ indicatie!!!

We zijn stil… Doodstil…

Schooldingen

Leave a comment

❤️ Julia (asperger) heeft begin vorig schooljaar besloten om een spreekbeurt over autisme te geven. Maar omdat zij het toch een beetje angstig vond, vooral om gepest te worden nadien, hebben we, in samenspraak met de twee leerkrachten en de begeleider op school, afgesproken om dit in groep 6, dit schooljaar dus, te doen. Een van de twee juffen, van vorig jaar, nou ja, laten we het erop houden dat ze gewoon onze dochter, het fenomeen autisme ook al helemaal niet begreep en daar ook geen moeite voor deed, en vooral met dwang en machtsvertoon probeerde doelen te bereiken. Nog van de oude stempel zeg maar…vastgeroest in achterhaalde ouderwetse idealen zullen we maar zeggen…

Dit was even de inleiding… Want…..

Gisteren was er een klasgenootje bij ons aan het spelen en onze dochter komt in tranen naar ons toe en vertelde dat die bewuste juf tegen de HELFT van de klas, zonder enige aanleiding heeft verteld dat de kinderen maar een beetje rekening met haar moeten houden, want ze heeft autisme, dus of ze allemaal niet zo boos willen worden op haar omdat ze dus autisme heeft.
Uiteraard was ik in de veronderstelling dat dit dus gisteren gebeurde, maar dat was dus niet zo, het gebeurde vorig schooljaar al…
Ongelooflijk dat dit niet is teruggekoppeld aan ons en dat we dit nu horen via een klasgenootje van negen jaar!
De moeder van dit meisje werkt met autisten en zodoende wist zij er best wel veel over te vertellen voor een negenjarige, maar de rest van de klas…. Geen idee!

De juf in kwestie had al mijn kleur haar helemaal niet, maar nu zijn mijn remmen stuk gegaan, wat een pieperdepiep!!!

Mama’s en papa’s, hoe zouden jullie hier nou mee omgaan?!

Mijn gevoel zegt: “Aanpakken..!”

❤️

Update* 19.12.2016

Heb uiteraard direct de directie van de school verteld wat het meisje ons had gezegd. School is het gaan navragen bij de desbetreffende juf en zij wist echt van niets..  Daarna hebben ze het meisje nog een keer gevraagd te vertellen wat er nou gebeurd was..  Bleek uiteindelijk dat de juf het niet heeft benoemd maar dat het meisje, hoe slim, zelf de conclusie had getrokken, dit omdat de moeder van het meisje met autisten werkt. Ik vind dat wel heel erg knap voor een 8 jarige. Dat meisje neemt het nu heel vaak op voor onze dochter omdat zij dus wel begrijpt wat er met Julia is. En ze spelen soms samen…  Eén echte vriendin…  Dankzij de juf die mijn kleur haar niet heeft…

Ik mag mijn vooroordelen ook wel eens herzien…