Weer thuis… verdrietig

Leave a comment

Onze Beau’tje….. waar zal ik beginnen?

Hij is zes jaar en sinds 1 september niet meer bij ons thuis maar woont in een geweldige instelling voor dove kinderen met gedragsproblematiek.. het gaat goed met hem, hij krijgt de duidelijkheid en structuur die hij nodig heeft om goed op school te kunnen functioneren..
Voor de grote vakantie ging nog elke dag mijn telefoon om 15:15, dan belde de juf om één of meerdere incidenten in de klas te melden te melden. De zorg voor onze Beau was zo groot dat steeds meer mensen het niet meer aankonden en zich ziek gingen melden. Beroepsopvoeders konden het dus niet meer aan met hem…
Dus Beau is naar een andere locatie gegaan en heeft dus nu ook een andere leerstroom.
Nu was gisteren de eerste keer na een hele lange tijd dat er weer iets is gebeurd.
Beau was aan het steppen tijdens de pauze en legde voor een moment even de step weg en ging even in het huisje op het schoolplein. Een ander kindje (meisje) dacht dat de step vrij was en pakt hem. Waarop Beau in 0,03 seconden van fase één (ontspannen en bereikbaar) naar fase vijf schiet (slaan, schoppen, onbereikbaar) en ramt er op los naar het meisje….. met alle gevolgen van dien… Beau is zo boos dat hij ongeveer 30 minuten is gefixeerd door zijn juf en een achterwacht. Beau kón niet meer rustig worden. De juf (welke van hem houdt) heeft een heel harde klap op haar oog gehad en heeft dus nu een blauw oog, echt heel erg vind ik dit, zij gaat zo liefdevol met hem om, altijd en nu nog spreekt zij haar medelijden naar hem uit: “verschrikkelijk om hem zo te zien, zo verdrietig”. Dit is exact wat wij al jaren voelen… intens verdriet dat onze zoon dus communicatief niet bij machte is om zijn boosheid te doseren en aan te geven..

Gisteren zou onze Beau thuiskomen, hij is elke twee weken van di-mid tot do-ocht thuis en één weekend in de maand. Op woensdag is hij vrij van school en is het bij ons Beau-dag. We zien echt uit naar deze momenten met hem, want we missen hem echt heel erg.. 😢
We weten dat stress van school altijd invloed heeft op thuis, we waren voorbereid…
Hij kwam prima de taxi uit, echter er was een vreemde meneer in huis, de monteur van Ziggo. Een beetje spannend dus. Hij wil op de XboX racen (forza) en dat is prima, tot het moment dat het even niet gaat zoals hij wil, hij dreigt de controller kapot te maken… enz enz… voor ik het in de gaten heb vliegt mijn theeglas door de kamer en Beau lacht erom…
Robert en ik houden hem vast, in de eerste instantie om hem te remmen, toch om te proberen om zijn boosheid te keren… het lukt niet, Beau is woedend en geeft Robert een keiharde stomp op zijn oog en kaak, Beau lacht weer… ik zie aan Robert dat hij pijn heeft en dat hij intens verdrietig wordt, ik voel ook tranen opkomen…
We hebben geen keuze, we nemen hem in de “houdgreep”. Beau is niet te remmen, hij spreekt allemaal lelijke dingen uit. De tv stukmaken, oma straks slaan, kapotbijten arm etc….
Er rollen tranen over mijn wangen, Beau ziet het niet…
Na een minuut of dertig ga ik proberen hem te bereiken… zijn CI is af, dus ik gebaar, na een paar keer lukt het, hij wordt ook verdrietig, we kunnen hem loslaten. Robert zegt rustig dat hij écht pijn heeft, dan gaat hij huilen en lijkt zich wel een beetje te schamen voor wat er is gebeurd. Ik probeer hem uit te leggen hoe hij ook op een andere manier kan laten zien hoe boos hij is. Hij moet huilen, ik knuffel hem, we zijn niet boos, alleen maar verdrietig..
Beau luisterde aandachtig, maar of het ook landen zal, dat zullen we de volgende keer ervaren…
💔

Schooldingen

Leave a comment

❤️ Julia (asperger) heeft begin vorig schooljaar besloten om een spreekbeurt over autisme te geven. Maar omdat zij het toch een beetje angstig vond, vooral om gepest te worden nadien, hebben we, in samenspraak met de twee leerkrachten en de begeleider op school, afgesproken om dit in groep 6, dit schooljaar dus, te doen. Een van de twee juffen, van vorig jaar, nou ja, laten we het erop houden dat ze gewoon onze dochter, het fenomeen autisme ook al helemaal niet begreep en daar ook geen moeite voor deed, en vooral met dwang en machtsvertoon probeerde doelen te bereiken. Nog van de oude stempel zeg maar…vastgeroest in achterhaalde ouderwetse idealen zullen we maar zeggen…

Dit was even de inleiding… Want…..

Gisteren was er een klasgenootje bij ons aan het spelen en onze dochter komt in tranen naar ons toe en vertelde dat die bewuste juf tegen de HELFT van de klas, zonder enige aanleiding heeft verteld dat de kinderen maar een beetje rekening met haar moeten houden, want ze heeft autisme, dus of ze allemaal niet zo boos willen worden op haar omdat ze dus autisme heeft.
Uiteraard was ik in de veronderstelling dat dit dus gisteren gebeurde, maar dat was dus niet zo, het gebeurde vorig schooljaar al…
Ongelooflijk dat dit niet is teruggekoppeld aan ons en dat we dit nu horen via een klasgenootje van negen jaar!
De moeder van dit meisje werkt met autisten en zodoende wist zij er best wel veel over te vertellen voor een negenjarige, maar de rest van de klas…. Geen idee!

De juf in kwestie had al mijn kleur haar helemaal niet, maar nu zijn mijn remmen stuk gegaan, wat een pieperdepiep!!!

Mama’s en papa’s, hoe zouden jullie hier nou mee omgaan?!

Mijn gevoel zegt: “Aanpakken..!”

❤️

Update* 19.12.2016

Heb uiteraard direct de directie van de school verteld wat het meisje ons had gezegd. School is het gaan navragen bij de desbetreffende juf en zij wist echt van niets..  Daarna hebben ze het meisje nog een keer gevraagd te vertellen wat er nou gebeurd was..  Bleek uiteindelijk dat de juf het niet heeft benoemd maar dat het meisje, hoe slim, zelf de conclusie had getrokken, dit omdat de moeder van het meisje met autisten werkt. Ik vind dat wel heel erg knap voor een 8 jarige. Dat meisje neemt het nu heel vaak op voor onze dochter omdat zij dus wel begrijpt wat er met Julia is. En ze spelen soms samen…  Eén echte vriendin…  Dankzij de juf die mijn kleur haar niet heeft…

Ik mag mijn vooroordelen ook wel eens herzien…