Weer thuis… verdrietig

Leave a comment

Onze Beau’tje….. waar zal ik beginnen?

Hij is zes jaar en sinds 1 september niet meer bij ons thuis maar woont in een geweldige instelling voor dove kinderen met gedragsproblematiek.. het gaat goed met hem, hij krijgt de duidelijkheid en structuur die hij nodig heeft om goed op school te kunnen functioneren..
Voor de grote vakantie ging nog elke dag mijn telefoon om 15:15, dan belde de juf om één of meerdere incidenten in de klas te melden te melden. De zorg voor onze Beau was zo groot dat steeds meer mensen het niet meer aankonden en zich ziek gingen melden. Beroepsopvoeders konden het dus niet meer aan met hem…
Dus Beau is naar een andere locatie gegaan en heeft dus nu ook een andere leerstroom.
Nu was gisteren de eerste keer na een hele lange tijd dat er weer iets is gebeurd.
Beau was aan het steppen tijdens de pauze en legde voor een moment even de step weg en ging even in het huisje op het schoolplein. Een ander kindje (meisje) dacht dat de step vrij was en pakt hem. Waarop Beau in 0,03 seconden van fase één (ontspannen en bereikbaar) naar fase vijf schiet (slaan, schoppen, onbereikbaar) en ramt er op los naar het meisje….. met alle gevolgen van dien… Beau is zo boos dat hij ongeveer 30 minuten is gefixeerd door zijn juf en een achterwacht. Beau kón niet meer rustig worden. De juf (welke van hem houdt) heeft een heel harde klap op haar oog gehad en heeft dus nu een blauw oog, echt heel erg vind ik dit, zij gaat zo liefdevol met hem om, altijd en nu nog spreekt zij haar medelijden naar hem uit: “verschrikkelijk om hem zo te zien, zo verdrietig”. Dit is exact wat wij al jaren voelen… intens verdriet dat onze zoon dus communicatief niet bij machte is om zijn boosheid te doseren en aan te geven..

Gisteren zou onze Beau thuiskomen, hij is elke twee weken van di-mid tot do-ocht thuis en één weekend in de maand. Op woensdag is hij vrij van school en is het bij ons Beau-dag. We zien echt uit naar deze momenten met hem, want we missen hem echt heel erg.. 😢
We weten dat stress van school altijd invloed heeft op thuis, we waren voorbereid…
Hij kwam prima de taxi uit, echter er was een vreemde meneer in huis, de monteur van Ziggo. Een beetje spannend dus. Hij wil op de XboX racen (forza) en dat is prima, tot het moment dat het even niet gaat zoals hij wil, hij dreigt de controller kapot te maken… enz enz… voor ik het in de gaten heb vliegt mijn theeglas door de kamer en Beau lacht erom…
Robert en ik houden hem vast, in de eerste instantie om hem te remmen, toch om te proberen om zijn boosheid te keren… het lukt niet, Beau is woedend en geeft Robert een keiharde stomp op zijn oog en kaak, Beau lacht weer… ik zie aan Robert dat hij pijn heeft en dat hij intens verdrietig wordt, ik voel ook tranen opkomen…
We hebben geen keuze, we nemen hem in de “houdgreep”. Beau is niet te remmen, hij spreekt allemaal lelijke dingen uit. De tv stukmaken, oma straks slaan, kapotbijten arm etc….
Er rollen tranen over mijn wangen, Beau ziet het niet…
Na een minuut of dertig ga ik proberen hem te bereiken… zijn CI is af, dus ik gebaar, na een paar keer lukt het, hij wordt ook verdrietig, we kunnen hem loslaten. Robert zegt rustig dat hij écht pijn heeft, dan gaat hij huilen en lijkt zich wel een beetje te schamen voor wat er is gebeurd. Ik probeer hem uit te leggen hoe hij ook op een andere manier kan laten zien hoe boos hij is. Hij moet huilen, ik knuffel hem, we zijn niet boos, alleen maar verdrietig..
Beau luisterde aandachtig, maar of het ook landen zal, dat zullen we de volgende keer ervaren…
💔

Verdrietige momenten… 💔

1 Thought

Gisteren was het dan eindelijk zover…
De vertrekdag/opnamedag van onze mooie, lieve maar ook ontzettende agressieve, onvoorspelbare zoon van zes jaar..
De dag begon eigenlijk prima, we hebben samen heerlijk een een dik schuimbad gezeten en elkaars haren lekker ingezeept. Dat was leuk, echter hoorde ik onze XboX roepen; “kom nou met me spelen!!”. Zoonlief wilde na een klein kwartiertje alweer uit bad, hij zei dat hij beneden Cars auto wilde doen, racen dus. Ik had absoluut geen zin in een escalatie zo aan het begin van deze emotionele dag dus we zijn uit bad gegaan en hebben ons aangekleed. We hebben diverse grapjes gemaakt en het werd al gauw weer gezellig. Toen we beneden kwamen wilde hij toch niet racen maar met mijn mini mens-erger-je-nieten, dit spel had hij als afscheidscadeau gekregen van onze ppg-er die de hele zomer met hem gewerkt heeft door hem dagbesteding aan te bieden. Een schot in de roos! Hij leert beurtgedrag, omgaan met teleurstellingen, verliezen, winnen, strategisch denken, lachen, wachten, omgaan met boos zijn… en nog heel veel meer! En hij kan het toch goed, buiten dat hij een echte strateeg is, gooit hij ook nog steeds hoge ogen! Het is absoluut niet nodig om hem te laten winnen, dat gebeurd vanzelf.. steeds als iemand wint feliciteerde wij diegene zichtbaar blij, hij dus ook, maar het gaat om het spelletje dat je speelt en de lol die je ervan hebt. Hij won twee keer en had de grootste pret. Hij kon het vrij goed handelen dat hij eraf gegooid werd… toen kwam zijn grote broer erbij… en hij gooit ons er allebei steeds weer af, dat vindt hij prachtig, tot het moment daar is dat hij door mij, ik had geen keuze en kón niet anders, eraf werd gegooid… hij werd woest en alles vloog door de kamer, jammer, het was toch te ingewikkeld voor hem, verliezen was geen optie, eerder had hij al geprobeerd de regels aan te passen, maar ook daar was ik al niet akkoord mee gegaan. Genadeloos gooide hij alles van tafel!
Pff, heftig weer. Van fase 1 (ontspannen) naar fase 5 (onbereikbaar agressief) in echt 0,02 seconden. We zijn er inmiddels wel een beetje aan gewend maar het is hartverscheurend om hem zo onmachtig te zien, hij is de controle helemaal kwijt over zichzelf. Zo sneu!
Hij mag even rustig worden op de trap. Dat gaat goed. Ik ga ondertussen zijn koffer inpakken en hij begint tegen mij te praten over wat hij mee wil nemen. We pakken samen verder. Dan gaan we onze dochter van de zorgboerderij halen en rijden we door naar Amsterdam. Hij is blij en opgewekt. We kletsen en het is in de auto gezellig. We worden bij de balie opgehaald door zijn pb-er, leuke meid! Hij is zo blij als hij haar ziet, als ik hem vraag wie het is zegt hij haar naam en straalt erbij. Dat zit goed. Duidelijk. We gaan naar de groep en we ontdekken samen dat er een nieuwe (nr3 dus) kledingkast in zijn kamer staat, hij is blij, ik pak zijn koffer uit en klets met zijn pb-er over allerlei zaken. Zoon pakt het spelletje mens-erger-je-niet en wil dat doen. De andere begeleider zegt dat het na het eten wel kan. “Ohh” (teleurstelling 1, de spanning in zijn lijf is al zichtbaar) dan zijn we aan het kletsen aan tafel en hij komt vragen of hij limonade mag, ik vind dit prima en in de keuken wordt hij ineens heel boos. Deze limo mocht hij niet vanwege de suiker (wist ik niet) en ik had gezegd dat het mocht, we proberen het rustig aan hem uit te leggen, misverstand, vergissing, maar hij begint de begeleider al te trappen, ook dreigt hij met de limonadefles om die kapot te maken. Ik voel me diepongelukkig en pak hem bij zijn armen en haal hem uit de situatie, ondertussen check ik mijn omgeving op veiligheid en vooral check ik waar mijn dochter is, het zal niet de eerste keer zijn dat hij na het rustig praten toch nog even haar aanvalt. Ik zie haar niet en praat met hem, hij wordt kalm (zichtbaar) en ik laat hem rustig wat losser.
Hij zegt dat hij het snapt en ik laat hem helemaal los, hij vliegt weg en valt een groepsgenootje aan die gewoon rustig op een kruk zit, het is zo zielig, hij ramt er op los en ik ren op hem af en breng hem resoluut naar zijn kamer, waar hij op zijn bed rustig moet worden… het lukt hem niet, hij is zó boos:.. ik laat hem achter en loop huilend naar de tafel en zeg: “oh ja, waarom zijn we ook alweer hier, ohja daarom!”. Ik kan even niet meer stoppen met huilen…
Dan doet hij zijn deur weer open en er staan direct twee begeleiders bij hem, de een praat met hem, de ander weert hem af. Hij krijgt de opdracht om te stampen op de grond en hij schreeuwt “NEE NIET GOED BOOS!!” en schopt weer gericht op de schenen, ik zie dat hij haar goed raak schopt en dat hij ook ziet dat het zeer doet, hij lacht erom. Ik draai me om en stop met kijken, ik luister wel naar hoe zij het doen, ik kan het niet aanzien.
Na ongeveer 10 minuten is hij gekalmeerd en gaat de groep eten, wij gaan de laatste zaken bespreken met zijn pb-er en gaan even weg van de groep, hij wordt er onzeker van, vraagt: “mama papa naar huis, zus ook?”. We zeggen dat we zo terugkomen en dat hij gaat eten. Hij gaat akkoord.
Als we na een uurtje terugkomen op de groep, zien we dat ze mens-erger-je-niet aan het spelen zijn, het lijkt een leuk tafereeltje maar hij wordt net het bord afgeslagen door zijn zus, hij trekt het niet en valt haar aan, de begeleider die tussen hun inzat vangt de klappen voor onze dochter op en zet hem weer samen met een andere begeleider op zijn kamer.
Ik hoor hem schreeuwen en vechten ondanks dat de deur dicht is, toch kalmeerde hij sneller dan verwacht en stond met een heel verdrietig gezicht ineens voor me, ik ben met hem in de luie stoel gaan zitten en heb nog even uitgelegd hoe het spelletje werkt en dat het juist leuk is om het met elkaar te spelen. Waarop hij zegt: “beau, mama papa julia grote mis” en begint heel hard te huilen, hij wil naar huis! Hij wil niet blijven, houdt mij steviger vast dan ooit! Ik hou hem vast zolang hij wil en sus hem, knuffel en kus hem.. hij kalmeert.. Dan is papa aan de beurt om gedag te zeggen, ze knuffelen lang, hij vraagt of hij dinsdag naar huis mag, we hebben net daarvoor afgesproken dat hij de eerste maand even om de twee weken op dinsdag naar huis gaat, maar zaterdag is het familiefeest en zien we hem alweer, hij is niet blij en huilt heel hard. Het maakt niet meer uit, Robert zegt dat hij zo maar even precies aan de begeleider moet vragen; wat wanneer. Zij kan nog veel beter gebaren. Hij gaat akkoord. Nog een dikke knuf en een kus, we gaan..

Hij wil graag zwaaien en zo gaan we weg, we lopen naar de auto en Beau zwaait tot hij ons niet meer ziet….. 💔

BREAKIN’ NEWS

Leave a comment

BREAKIN’ NEWS:
Het is 6:25, Beau slaapt nog!!
(gister geen aripiprazol gegeven om 18:00)
Vanochtend krijgt hij er één, misschien huil ik morgen wel weer, maar voor nu heb ik geslapen en hij ook!
Wij allemaal!
Ik kan weer even lachen, nadenken, blij zijn….
Vandaag een goede dag!
Yeeey!

Abilify – Aripiprapozol

Leave a comment

Zoals jullie het weten hebben we het zwaar…
Erg zwaar met onze zoon van zes, sinds afgelopen vrijdag krijgt hij abilify…. Ook wel aripiprazol genaamd.
Elke dag kroop hij naast mij om een uur of half vijf en ging dan liggen wiebelen of geluidjes maken (Adhd) uiteraard was slapen voor mij dan klaar…
En vandaag begon mijn dag al om, hou je vast, 3.34!
Hij krijgt al jaren melatonine 5mg en dat werkte tot half vijf….
Dat is nog te doen, alhoewel ik daarin ook veel te weinig slaap krijg…
Ik raak langzaamaan oververmoeid want ik wordt gemarteld door mijn kind, vast weer allemaal niet expres op niet met opzet, maar dit is wel wat ze bij gevangenen doen om ze aan het praten te krijgen… Geloof me, ik geloof dat je gaat praten, je verteld alles wat ze willen horen, als je maar kan slapen…. Onze dagen zijn zo zwaar dat ik echt mijn nachtrust nodig heb om goed te kunnen functioneren overdag…
Ik voel aan alles dat ik aan het breken ben, helemaal als ik een seconde denk aan de zomervakantie, welke over zes weken begint…

HET KAN NIET! Ik denk dat ik degene ben die aan het einde zomer opgenomen moet worden, wat zeg ik…
Halverwege al ben ik bang…
Ik ben OP!! Waarom hoort niemand mij!! Waarom? Waarom luisteren ze niet naar mij….? Willen ze dan echt dat het hier escaleert?
Ik lig nu zo boos in mijn bed…. En hij snapt er niks van… Wil mijn aandacht voortdurend… Ik moet lezen, Beau kan niet lezen, mijn bed is zo warm, zijn bed niet goed, Beau heb honger, Beau moet wc, en elke keer gebaar ik dat hij naar zijn bed moet, waarop hij zegt: “Beau heeft niks gedaan!”. Hij snapt niet wat hij doet… Wat hij teweeg brengt met dit gedrag…. Voortdurend hoor ik getik, geklopt, ge-bbbbbbbb, ge-tttttt, oeoeoeoeoe, mama alsjeblieft helpen, ik kan niet goed…uit zijn kamer komen…. Ik lig me echt ongelooflijk te irriteren want hij moet in zijn bed liggen, als ik dat gebaar zegt hij: “Beau niet moe….”

  • Lief doen tegen hem > Beau komt uit bed
  • Streng doen > Beau komt uit bed
  • Boos doen > Beau komt uit bed
  • Terugleggen 20x zonder enige reactie > Beau komt uit bed
  • Pictogrammen > Beau komt uit bed
  • Planning maken met verwijzers > Beau komt uit bedRazend worden omdat blijkbaar al het andere niet werkt > Beau blijft in bed maar huilt omdat hij het gewoon niet snapt, en ik huil ook, van onmacht, en verdriet, onbegrip en omdat ik oververmoeid ben…. Ik kan het niet meer aan, het breekt mijn hart om hem zo te zien, het breekt mijn hart als ik zo boos moet worden om iets bij hem voor elkaar te krijgen…. Ik ben een emotioneel wrak…. En niemand om ons heen hoort ons (Robert en ik) roepen om hulp….

Kinderbeestfeest!

Leave a comment

Kinderbeestfeest!!!

Even met de stoere mannen van de marechaussee op de foto!!
Beau kan zijn geluk niet op! Zoveel polizien en brandweersammen bij elkaar….
Gisteren ochtend vertelde ik aan hem, om hem toch ook een heel klein beetje voorpret te geven, dat wij hem zouden ophalen van school… Dat maakte hem al zo blij! En dat ik een heel kleine verrassing voor hem had…. Hij sprong op van geluk en riep blij YEEEY…. waarop ik zei… Oh Beau, het is maar een heel kleine verrassing hoor…. Hij was evengoed superblij, maar nooit had hij kunnen dromen dat hij dezelfde avond nog in een groots spektakel zou belanden….
Hij wilde in de eerste instantie ook niet in de brandweerauto… “is verboden” en gewoon met de touringcar… Toen ik hem enige uitleg gaf, snapte hij het en wilde hij zelfs even voorin zitten!!
Uiteindelijk was Beau diep onder de indruk en heeft hij samen met zijn papa, mama en zusje de avond van zijn leven gehad!!

Hij bedankte iedereen voor wat hij kreeg (meestal met een knuffel) en was bij elke giftbag even verbaasd…. “voor Beau?!”.
Want ook dat is Beau!
Een dankbaar, behulpzaam, lief, betrokken, knap en vrolijk kind waar we op deze momenten ook supertrots op zijn!

Dat maakt deze periode voor ons zo moeilijk!

In vervolg op…. deel drie

Leave a comment

In vervolg op gisteren over onze knappe, lieve zoon en zijn perikelen:

Vanmorgen ging er vanuit de gemeente om 12:12 deze mail uit naar een ieder die bij ons betrokken is aangaande Beau:


Beste allemaal,

Na gisteren 2x een kwartier in de wacht gestaan te hebben bij het CIZ heb ik vandaag contact gehad. In eerste instantie wilde men mij niet te woord staan en de contactpersoon zou niet aanwezig zijn. Ik ben naar Daphne gereden om samen te bellen en te regelen dat ik contactpersoon ben. Wederom werd er aangegeven dat mevr. niet aanwezig was. Toch heeft mevr. mij gebeld. Er lag wel een toestemming dat ik het contactpersoon zou zijn.
Ik heb mevr. de spoedsituatie uitgelegd. Dat het in de thuissituatie niet meer gaat maar ook niet meer op school. Mevrouw geeft aan dat zij denkt dat autisme voorliggend is. Ik heb haar uitgelegd dat zijn doofheid juist parten speelt, hij begrijpt de taal niet, sociaal emotioneel laag, IQ gemiddeld of hoger dan gemiddeld. Dat Kentalis bij hoge uitzondering de gemeente laat betalen voor logeren, maar geen behandeling kunnen bieden omdat er een WLZ indicatie nodig is.etc.
Mevrouw begrijpt de situatie maar geeft ook aan geen spoedprocedure zomaar op kan starten. Ze hebben wachtlijsten en zij hebben de tijd nodig om alles goed af te wegen. Het dossier ligt nog niet bij een medisch behandelaar. Wel zou zij er achter aan gaan mailen. Nogmaals benadrukt dat het spoed is. Dat ik het zonde zou vinden wanneer het thuis echt niet meer gaat, wij Beau ergens anders zouden moeten plaatsen waar hij het ook niet gaat redden. Dat het in belang van Beau is dat er snel een beslissing komt. Mevrouw blijft aangeven dat zij het autisme voorliggend vind. Ik heb het nummer van Nicole aan mevrouw gegeven en gevraagd spoedig contact met haar op te nemen. Dat Nicole de situatie omtrent Beau goed uit kan leggen. Dit zou zij gaan doen.
Mevrouw benoemde ook nog dat tijdens het huisbezoek Beau achter in de kamer zat en goed kon horen wat zij zeiden. Ook dat hij rustig was.

Ik krijg de indruk dat ze bij het CIZ de noodzaak niet goed inzien.

Nicole: Zou jij misschien contact op kunnen nemen met het CIZ hierover?

Aldus getekend de mw van de gemeente!


We hadden een hard hoofd in dat het goed zou komen en de hoop opgegeven.
Ze moet wel de wanhoop hebben gelezen in mijn ogen, ik zag het ook in haar ogen….

Dus daarna alles besproken met elkaar, afscheid genomen en de dagelijkse dingen gaan doen..

Dan om een uur of vier gaat mijn mobiel, ik herkende het nummer wel, maar kon het even niet plaatsen…

Het CIZ, onze contactpersoon:
Lieve ouders van Beau! Ik heb goed nieuws!
Beau krijgt de WLZ, ik heb vanmorgen het dossier overgedragen aan twee artsen en zij hebben zich erover gebogen en unaniem besloten dat Beau in aanmerking komt voor een levenslange WLZ indicatie!!!

We zijn stil… Doodstil…

Zorg-zorgen om Beau

Leave a comment

 

Lieve mensen!
Graag wil ik wat aan jullie kwijt, ik kan niet omschrijven hoe onmachtig, verdrietig en boos ik mijzelf op dit moment voel.
Het volgende is gebeurd:
Zoals jullie inmiddels wel weten zijn wij een gezin, vader, moeder, zoon (24) pdd-nos type MCDD,
zoon (21) Asperger +ODD kenmerken, dochter (9) Asperger en zoon (6) doof, pdd-nos + ODD kenmerken en ADHD.
Ja, je leest het goed, wij hebben een kwartet!
Mama heeft ouderdomsartrose (altijd pijn in mijn lichaam) en papa diabetes type 2 en een forse burn-out.
Inmiddels is het zover dat wij al zeker twee jaar op ons tandvlees lopen en het eigenlijk niet meer aankunnen,
het enige wat ons op de been houdt is het uitzicht dat het goedkomt…
Bedenk je dat wij “gewoon” papa en mama zijn, met een gezond verstand, we hebben allebei MBO en HBO niveau, echter op het bedrijfsvak, niet in de hulpverlening, natuurlijk hebben wij al heel wat oudercursussen en psycho-educatie gehad, maar wij zijn geen zorgverleners die na een werkdag van 8u de deur kunnen sluiten en kunnen ontspannen zoals de dames en heren die nu in de zorg werken.
Onze kinderen zitten 24/7 in ons hoofd en hebben 24/7 onze aandacht nodig. En dan heb ik het nog niet eens over de grote zorgen welke we om hen hebben.
Zo, dit om even een beeld te schetsen over onze gezinssamenstelling, de meeste van mijn lezers en volgers wisten dit natuurlijk allang… 
Vanaf de herfstvakantie gaat onze jongste zoon, tot ons groot verdriet, elke even donderdag naar een instelling speciaal voor dove kinderen met een psychische problematiek.
Hij komt elke oneven dinsdag terug en dit helpt ons wel een beetje om te ontspannen maar ook om onze dochter haar nodige aandacht te geven.
De gemeente heeft bij wijze van hoge uitzondering het mogelijk gekregen bij deze instelling dat hij daar mag logeren.
Eigenlijk is hij daar alleen maar welkom met een WLZ indicatie en anders gewoon niet. (Over autistisch gesproken)
Het logeren is ook vooral om ons te ontlasten. Ondertussen zouden wij bij het CIZ een WLZ indicatie gaan aanvragen, want alleen op basis daarvan mag hij daar verblijven en krijgt hij ook daar behandeling, wat hij nu dus niet krijgt.
De WLZ staat voor wet langdurige zorg en krijg je alleen maar als je de rest van je leven zorg nodig hebt, onze zoon is pas zes jaar, maar dat is overduidelijk, aldus de psycholoog van GGMD en ook die van school en de verschillende psychiaters die hem al hebben gezien.
Zelfs vorige week vrijdag, toen we het er even over hadden zeiden zij allebei nog: “Nou, als hij hem niet krijgt, wie dan wel?!”
In oktober vorig jaar werd mij door de hulpverleners rondom onze zoon geadviseerd om dit te laten aanvragen door iemand van de afdeling zorg binnen kentalis want, zo zeiden zij, zij weet precies wat ervoor nodig is en hoe je zoiets aanvraagt, tevens voor ons een zorg en een boel stress minder, toch?
Oke, dat doen we, maar in de praktijk bleek het nog lastig om met haar in contact te komen, ze beantwoord mailtjes niet en zit echt nooit op haar plek als je haar belt… Heel lastig als je met spoed een aanvraag wil doen…
Eindelijk heb ik haar te pakken, inmiddels hebben we al uitslagen van de psychologische testen en ook de IQ test is binnen…
Alle brieven, denk aan de ppg-er, psycholoog, ook die van school, juffen, huisarts etc etc…
Om de noodzaak van het afgeven van de WLZ indicatie duidelijk te maken… Deze zijn al binnen halverwege november.
Ik mail haar (ergens in november) om te vragen of ze nog iets van ons nodig heeft, maar dat is niet het geval, het is in orde zo.
Dan in januari vraagt de instelling wat de status van de aanvraag is en of we al iets hebben gehoord.
Ik heb nog niets gehoord, en vraag of zij zelf even die zorgmw wil mailen of bellen, zo is het lijntje wat korter en zit ik er niet tussen, wel graag een cc naar ons.
Mw van de zorg reageert niet, week later weer een mail, weer geen reactie, week later weer een mail, weer geen reactie, iig niet aan mij…
Ik begin me toch wel zorgen te maken en mail haar zelf even, na twee weken (eind maart) krijg ik een reactie waarin het volgende staat:
” De aanvraag ligt hier compleet op mijn bureau en ik doe hem morgen de deur uit naar het CIZ”.
 
WAT?! *rustig blijven… Adem in, adem uit…. Kan ik eigenlijk nog tot 10 tellen, ehhh beter tot 100….
 
Spoed heeft bij ons een iets andere betekenis, helemaal als het CIZ zes tot acht weken mag doen over de beslissing en onze zoon maar tot april logeeropvang krijgt op basis van de indicatie van de gemeente. Dat wordt heel krap allemaal.Afgelopen dinsdag krijgen we een mail van de psycholoog van school, onze zoon mag daar niet blijven, het gaat niet goed met hem, hij terroriseert de andere kinderen maar ook de juffen zijn niet veilig voor hem. Hij is erg agressief, opstandig en de drukte (ondanks de methylfenidaat) giert door zijn lijf.
Het is niet meer te doen. Hij moet naar de afdeling zorg (CMD). Nog een zorg erbij!
Afgelopen woensdag is de indicatiesteller (CIZ) bij ons thuis geweest en heeft ons precies uitgelegd hoe het werkt. Onze zoon heeft GEEN recht op WLZ, want aldus de mw van het CIZ, het betreft een psychiatrische stoornis en gedrag wat daaruit voortvloeit, zijn doofheid is niet het probleem. Psychiatrische aandoeningen of stoornissen zijn uitgesloten van WLZ sinds 2015! En tegen mij: “maar mw dat staat ook op onze website. U moet zich richten op de gemeente (WMO) of de zorgverzekering.”
Nou was maandag onze contactpersoon van de gemeente bij ons en die was er heel duidelijk in, de gemeente betaald bij hoge uitzondering de rekening van het logeren, maar behandeling absoluut niet. En nu blijkt dat ze het al vanaf de herfst hadden moeten betalen.! En dat mijn zoon dus, dat wat hij zo broodnodig heeft, ontnomen wordt, en misschien wel gewoon had kunnen blijven op de school waar hij nu is, omdat de hulpverleners om ons heen niet eens weten waar ze mee bezig zijn… Die wet is al twee jaar geleden veranderd!!!
Ik ben boos, gefrustreerd en heel verdrietig…..
Blijkbaar kan ik niks aan anderen overlaten en moet er zelf toch weer vol in, en dat is juist waarom ik me zo overspannen en depressief voel…Ik ben op! Ik KAN niet meer!!!NB: een keer een check doen op ciz.nl leert al dat hij hier niet voor in aanmerking zou, zie foto. 
Schermafbeelding 2017-05-19 om 08.42.46

 

Daahaag Beau 💔

Leave a comment

Daar sta ik dan, zwaaiend met natte ogen en tranen op mijn wangen, onze mooie, lieve, maar ohzo moeilijke Beau rijdt in de bus, met de allerliefste chauffeur achter het stuur, naar school….de taxi rijdt weg en de chauffeur doet nog even het raampje open; “Dag mama!” klinkt het blij door de straat. “Dag lieve Beau!” roep ik hem opgewekt toe.
Vanmiddag wordt hij opgehaald door een andere, nieuwe chauffeur om naar Weerklank gebracht te worden. Zijn derde weekend al weer. Weerklank is echt geweldig! Maar het valt me zwaar om vertrouwen te hebben in een nieuwe chauffeur, het zijn maar 10 minuten van school naar Weerklank, maar in die 10 minuten kan er natuurlijk heel veel misgaan, Beau is nogal explosief en begrijpt niet alles direct… Onbegrip van een dergelijk, onkundige persoon, zoals een taxichauffeur, ligt dan gauw op de loer…. Ik zie zoveel beren, ben zo bang, ons mannetje kan dan explosief zijn, hij is ook heel kwetsbaar… Ik wordt niet goed van mijn bezorgdheid, ben helemaal uit balans, moet loslaten, maar hij is nog maar vijf jaar… Hoe kan je dat nou, een kindje van vijf loslaten, dat is toch niet te doen…

Ik put veel kracht uit jullie medeleven en positieve gedachten…❤️
Steken jullie een kaarsje aan voor Beau, hopen jullie met mij mee dat alles goed komt, kan iemand mij dit gewoon zeggen; “Daphne, Beau is Beau, en het komt allemaal goed… “

Daar sta ik dan… Zwaaiend in tranen..

Leave a comment

Daar sta ik dan, zwaaiend met natte ogen en tranen op mijn wangen, onze mooie, lieve, maar ohzo moeilijke Beau rijdt in de bus, met de allerliefste chauffeur achter het stuur, naar school….de taxi rijdt weg en de chauffeur doet nog even het raampje open; “Dag mama!” klinkt het blij door de straat. “Dag lieve Beau!” roep ik hem opgewekt toe.
Vanmiddag wordt hij opgehaald door een andere, nieuwe chauffeur om naar Weerklank gebracht te worden. Zijn derde weekend al weer. Weerklank is echt geweldig! Maar het valt me zwaar om vertrouwen te hebben in een nieuwe chauffeur, het zijn maar 10 minuten van school naar Weerklank, maar in die 10 minuten kan er natuurlijk heel veel misgaan, Beau is nogal explosief en begrijpt niet alles direct… Onbegrip van een dergelijk, onkundige persoon, zoals een taxichauffeur, ligt dan gauw op de loer…. Ik zie zoveel beren, ben zo bang, ons mannetje kan dan explosief zijn, hij is ook heel kwetsbaar… Ik wordt niet goed van mijn bezorgdheid, ben helemaal uit balans, moet loslaten, maar hij is nog maar vijf jaar… Hoe kan je dat nou, een kindje van vijf loslaten, dat is toch niet te doen…

Ik put veel kracht uit jullie medeleven en positieve gedachten…❤️
Steken jullie een kaarsje aan voor Beau, hopen jullie met mij mee dat alles goed komt, kan iemand mij dit gewoon zeggen; “Daphne, Beau is Beau, en het komt allemaal goed… “