Heftig nieuws… 💔

Leave a comment

Geen idee waar ik zou moeten beginnen, ja, natuurlijk zou ik kunnen beginnen met Hieperdepiep hoera voor mij… Maar dat doe ik niet…
De afgelopen week was nogal heftig…
Dinsdag waren wij nog heerlijk in Emmeloord, bij van der Valk en maakten ons klaar om, na een heerlijke minivakantie, weer terug naar huis te gaan. Wat hebben we het even heerlijk gehad zonder onze kinderen, fijn weer even Robert en Daphne zijn… Soms is dat zo nodig… met onze vier speciale kinderen…
Alles loopt op rolletjes als we thuis komen, en tegen half zeven had ik even een telefoontje en zie bij het wegleggen dat Melinda, (mijn schoonzusje van lang geleden) mij al drie keer heeft gebeld via Facebook…. Ik dacht nog: “Joh, Melinda, waar is de brand?”. Want de contactmomenten waren ook dicht op elkaar…
Toen ik haar terugbelde, ik kon niet bedenken dat het zo slecht zou zijn, en stortte de wereld van Dylan (pddnos type mcdd) in….. Ik kreeg het bericht dat zijn vader, Bob, voor mij “Bobbes“ zojuist was overleden….
Bob en ik hebben in de jaren negentig zo’n vier jaar samengewoond en daar is onze mooie zoon Dylan uit geboren, uit liefde!
De dag dat ik Bob ontmoette, alsof het gisteren was… Liefde op het eerste gezicht bestaat echt, ik heb het meegemaakt! Ik verdronk in zijn heldere blauwe ogen en vanaf de zaterdag erna, dat was 20 april 1989, waren we onafscheidelijk! Ik was zo verliefd! We hadden het heerlijk samen. Ik werd in alle liefde opgenomen in het gezin Heerland en ik had met allemaal een leuke band… Bob en ik, we hadden nooit ruzie, we spraken gewoon met elkaar, we waren aan het proeven en ontdekken en zo stonden we ook in het leven… We waren een beetje hippies…. Zo voelt het nu tenminste….
Dylan was niet gepland, hij was een verrassing voor ons en we waren zo blij met hem! En wat waren wij trots op ons mooie kindje, onze liefdesbaby, we waren nog zo jong en omdat ik nogal overrompeld was door de bevalling en Bob het ook niet goed lukte om te begrijpen hoe het is om een baby te krijgen raakte we elkaar kwijt…. Dat was erg…. Ik heb er zoveel verdriet van gehad en vanzelfsprekend Bob ook, we hebben geen ruzie gemaakt, eigenlijk als ik er aan terugdenk hadden we nooit ruzie, Bob was ook niet het type om ruzie mee te maken of krijgen. Wij hadden dus geen vechtscheiding maar we waren heel respectvol naar elkaar.
Dat was fijn, vooral voor ons mooie kindje.
Soms begrepen we elkaar niet maar we kwamen altijd weer tot elkaar door in gesprek te gaan en te blijven….
Natuurlijk hebben we ook mindere periodes gekend, maar als ik aan ons terug denk en naar onze mooie zoon kijk, kan ik door mijn tranen alleen maar lachen, ik heb het zo leuk gehad met Bob, het was goed zo. Bob was dankbaar dat Robert (mijn echtgenoot) samen met mij en hemzelf de zorg voor Dylan wilde delen, hij was blij en dankbaar dat Robert Dylan als zijn eigen zoon zag en van hem houdt zoals Bob en ik van hem houden.
In de begin jaren van 2000 kreeg Bob een zeer ernstig auto-ongeluk. We dachten dat hij het niet zou halen, maar Bob wilde ons allemaal nog niet missen. Weken lang lag hij in coma… Uren heb ik., soms alleen, soms samen met Ariadne, zijn vrouw en mijn lieve vriendin, aan zijn bed gezeten, boos op hem geweest: “waarom nou Bob? Waarom nou?. Ik heb tegen hem gepraat, zoveel dat hij helemaal gek werd van mijn geklets, soms wist ik zeker dat hij glimlachte….
Hij had ernstige schade overgehouden aan zijn hersenen en kon niet goed meer praten, was niet meer in staat om te lopen en kon zichzelf ook niet meer aan en uitkleden of zelf eten. Het was verschrikkelijk voor hem. Ik had er grote moeite mee om hem zo hulpeloos te zien, zeker in het begin, toen hij er zelf nog geen vrede mee had. Ik hield van hem, hij is de vader van mijn eerstgeborene, dit was zo verdrietig, en Dylan, die er niks van begreep, hij was ook zo verdrietig….. Zo vaak als mogelijk was zijn we op bezoek gegaan en Bob en Dylan knuffelde dan de hele tijd met elkaar…. Dylan kriebelde en masseerde Bob en Bob genoot van alle liefde die hij van zijn zoon kreeg.
De laatste fase van Bobbes’ leven woonde hij in een antroposofische instelling, daar was hij echt gelukkig…..
Toen Melinda vertelde dat Bob was overleden, hij was maar 48 jaar, kwam er direct één woord naar boven: VRIJ!
Bobbes, lieve vriend, lieve ex, lieve vader van onze mooie zoon:
Eindelijk ben je vrij!
Ik gun je zo de rust, dus hoe cliché het ook is:

. . . . . . . . . . . 💙 Rust zacht lieve Bobbes 💙

Gisteren hebben we met elkaar een mooie dienst voor jou gemaakt en hebben we definitief afscheid van elkaar genomen……
En we hebben er samen vaak genoeg over gefilosofeerd, als er iets is na de dood, wijs je mij dan de weg als het mijn tijd is? ❤️💙

Mijn verjaardag 04..08 was geen gewone verjaardag, ‘smiddags is Robert samen met Dylan en de vader van Bob, Bobbes in zijn kist gaan leggen. Voor iedereen een zeer emotioneel gebeuren. Eergister was ik wel jarig, maar ik voelde me helemaal niet zo….😢. ❤️💙

Ik heb respect voor Dylan, terwijl hij afscheid nam van zijn vader en dus voor hem speechte, ik ben onmetelijk trots op onze mooie zoon! 💔