In vervolg op….

Ik kán niet meer!! Ik ga kapot van verdriet, de machteloosheid en de druk, die constante druk… Gaat het wel of gaat het niet goed? Hoe staat zijn pet vandaag, met welk been is hij vandaag zijn bed uit gekomen?
Gisteren bekende ik aan iemand (en tot mijn schrik ook aan mijzelf) die vroeg of hij ook wel eens goede dagen had, dat we eigenlijk nooit tegen elkaar kunnen zeggen dat die dag een goede dag was, elke dag staat in het teken van hem, er is ALTIJD wat!! Altijd spanning, altijd druk! Als een snelkookpan….

Afgelopen dinsdag was de laatste schooldag deze week van onze zoon, die thuis niet te handhaven is, hij is tot maandag vrij van school, hij op school: dat waren de kostbare momenten dat we nog een beetje rust hadden en natuurlijk de weken dat hij niet thuis was/is. Echter de stress is hoog, want bijna elke dag gaat mijn telefoon om 15:15, de juf van hem belt dan om te vertellen dat er weer een incident was op school, gekscherend zei ik tegen haar, je kunt beter bellen als het goed gaat, dan is mijn telefoon een stuk stiller.. We lachten er allebei om, als boerinnen met ernstige kiespijn..
De gebeurtenis op school heeft zijn naweeën thuis, want hij is dan thuis helemaal niet te handhaven…

Nog een probleem is dat onze agenda’s uitpuilen van de afspraken rondom de zorg voor onze vier kinderen. Dus de ontspanning is ver te zoeken als hij er niet is, dan gaat het evengoed dus elke dag over hem.

Vandaag is het gebeurd, ik ben gebroken, het is hem gelukt. Ik stop. Ik geef op. Hoezeer ik ook van hem hou en hem met elke vezel wil beschermen, ik gooi de handdoek in de ring. Ik ben uitgeblust. Ik ben niet meer vrolijk, ik straal niet meer, de zorgen eten mij op, van binnenuit als een soort chronische ziekte.
Ik moest weer als een politieagent optreden en hem weer, voor de tiende keer, op zijn kamer zetten, hij riep mij na: “Mama, hou stuk, whahahhahaha!”
Ik heb met grof geweld zijn deur dichtgedaan en ben, nadat ik mijn echtgenoot (die wilde mij tegenhouden) heb bedreigd, helemaal overstuur op mijn fiets gestapt… Ik heb een eind gefietst en ben uiteindelijk helemaal van de kaart bij mijn ouders beland, toch weer terug naar veiligheid voor mijzelf.
Mijn moeder is lief, ze begrijpt het, ze troost mij, ze heeft het zo met ons en vooral hem te doen… “Was er maar een wonderpil…”

Na een uurtje ben ik terug naar huis gegaan, huilend en heb wel 100x sorry tegen mijn lief gezegd… Hij begreep het gelukkig wel… Hij wist ook niet zo goed wat te doen.

Vanaf nu ben ik in de “rouw”, om mijn vreselijke “zieke” zoon van zes jaar die ons hele leven berheerst. Het is nu hij of ik, ik ga, MOET, het loslaten, anders overleef ik dit niet!
Het is nog niet klaar maar ik zorg voor een goede plek voor hem en dan ga ik leven.

Eindelijk, eindelijk!

Share

One thought on “In vervolg op….

  1. Ach Liefie er ligt ook een gigantische last op jullie schouders.
    Het uithuis plaatsen van je zoontje is denk ik wel een heel goede zet, hij krijgt de juiste begeleiding en jullie je rust!
    Ik neem aan dat je heem vaak bezoeken mag en wie weet word hij in de toekomst ook rustiger! Je doet in iedergeval je uiterste best!!!
    Heel veel Liefs en sterkte van ons, Elly & Jacob xxxxxxx

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *