In vervolg op …. deel twee

In vervolg op mijn bericht van zaterdag hebben wij vanmorgen het MDO omtrent onze zoon gehad.
Ik heb er maar een woord voor:

HEFTIG!!

Wie er aanwezig waren:
Papa & Mama
Gemeente Jeugd & gezin
leerplichtambtenaar
SchoolPsycholoog
Teamleider van het logeerhuis
Psycholoog van de GGMD
en een gebarentolk

Het begon met school:
Het is niet meer te doen met hem op school, de medewerkers om hem heen beginnen zich, vanwege de druk, stress en spanning, ziek te melden en vallen dus uit. Het is nu zo dat hij op het punt staat om geschorst te worden.
Dit zijn beroepsopvoeders die allemaal een HBO-opleiding hebben op het gebied van Autisme en aanverwante stoornissen, ook spreken zij allemaal gebarentaal en zijn doof of horend.
Er zitten vier kinderen in de groep en drie begeleiders op de groep en nog gaat het niet.
Onze zoon heeft dagelijks conflicten met kinderen of medewerkers en vervalt met regelmaat in razernij opdat de medewerkers alarm moeten drukken.
Wij hebben in januari een gesprek gehad en het ging toen goed met hem, nou ja, goed… Ze hadden een manier gevonden om met hem om te kunnen gaan. Vijf minuten leren, tien minuten Youtube of ipad, zo leerden zij hem leren.
Nu lukt dat dus niet meer en is dus niet meer vol te houden voor mensen welke er dus voor hebben geleerd zulke kinderen als hij op te voeden en die ook nog om 15u “Daahaag, tot morgen” kunnen zeggen.
Daar moet dus iets gebeuren: De leerplichtambtenaar gaat kijken of er een oplossing is in de vorm van een HBO opgeleide student die onze zoon tot de zomervakantie bij zich gaat nemen. Met klem werd er nog gezegd: “met alarmknop”

Hoe gaat het thuis:
Dat weten jullie, papa en mama en zuslief zijn kapot, op, uitgeblust, murw. Ik heb voorgesteld hoe wij het voor ons zien: Acht weken om te beginnen, elke woensdag thuis en een weekend in de maand.
De psycholoog van de GGMD vertelde mij, en zij is zeer nauw betrokken bij ons gezin, dat wij deze moeilijke keuze alleen maar konden maken uit liefde voor onze zoon, dat we zover waren gekomen met hem was ook door onze onuitputtelijke kracht en ons oneindige geduld. Waarschijnlijk had onze zoon al veel eerder uit huis geweest als we zelf niet zoveel incasseringsvermogen hadden gehad. Ze vond het een zeer wijs en dapper besluit en begreep ook hoe ontzettend moeilijk dit is voor ons, onze zoon is namelijk ook heel betrokkken, liefdevol, knuffelbaar, ook dat is hij, en ook dat zien zij. Maar dit is niet genoeg, de omgeving is een thuissituatie en geen instelling, de structuur thuis is nooit zo als in een instelling, je bent als ouder altijd te emotioneel betrokken en kunt nou eenmaal niet functioneren als een medewerker, je hebt alleen je gezond verstand, je bent mama geworden uit liefde niet omdat je de opleiding “mama” had gevolgd. Dit is niet waar onze zoon goed gedijt, hij heeft prikkelarm, rustige voorspelbare omgeving nodig, dat is thuis niet, nooit. Dus niet alleen voor ons is het een goede oplossing, ook voor zijn welzijn en functioneren is dit het beste.
De psycholoog van school en eigenlijk iedereen stond erachter wat ze zei, wijzelf ook, ook al voelt het heel erg als falen voor ons.

De teamleider van het logeerhuis gaat kijken of hij dagbesteding kan krijgen maar alles valt of staat met een WLZ indicatie. Ze zei ook dat het nu al wel duidelijk was dat ons lieve mannetje voor de rest van zijn leven 24uurs zorg nodig heeft, hoe triest ook. Dat maakte mij wel weer verdrietig, ik hoopte zo dat hij behandeling zou kunnen krijgen en dan toch wel verder zou kunnen komen dan dat, maar je weet het maar nooit, wonderen gebeuren nog elke dag!

De gemeente gaat vanaf nu elke dag het CIZ bellen en spoed achter de indicatie zetten…

Dat is hoe het er nu voor staat…. Dat is heel verdrietig, wij zijn als verslagen thuis gekomen..

Voordat je je ongezouten mening geeft bedenk je dan alsjeblieft dat wij alleen maar alles uit liefde voor onze zoon doen. Als het voor hem beter zou zijn om thuis te blijven zouden wij alles op alles zetten om hem thuis te laten kunnen blijven. Helaas valt dit niet onder de opties en is hij ook beter gebaat bij prikkelarm en nog veel meer structuur. Dat kunnen wij hem niet bieden. We stoppen hem niet weg oid. hij krijgt het beste plekje wat we mogelijkerwijs voor hem kunnen vinden.

Ik deel dit omdat ik hoop dat jullie het zo beter kunnen begrijpen, hoe zwaar het hebben van zo’n speciaaltje is. Als je het niet kunt opbrengen om ons te steunen in welke vorm dan ook, dan verzoek ik je om door te scrollen, je opmerking zou niets toevoegen voor mij en mij alleen maar nog verdrietiger maken. Want dat is wat wij nu voelen:

Intens verdriet…..

Share

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *